Det tok tid før eg kom på talefot med Martin Ingebrigtsens debutsamling Riv av seg ansiktet. Det er tale om ei meir eller mindre samanhengande forteljing om eit eg i draumeaktige sekvensar. Stundom er det filmatisk og nesten heile vegen er det som eit skremmande brutalt, surrealistisk trugsmål om oppløysing og undergang.