Ein skulle tru at det var å slå inn opne kyrkjedører, men nei. Framleis går debatten om kvinnelege prestar i Den norske kyrkja. Og kvinneprestmotstandarar viser gjerne til to ting: 1) Store delar av den verdsvide kyrkja set foten ned for kvinnelege prestar. 2) Dei sjølve kjenner seg forplikta av Bibelens klare ord.
Det vesle mindretalet i Noreg er ein del av eit global majoritet. I den katolske kyrkja har det i verdshistoria ikkje vore ein einaste kvinneleg pave. Er alle dei som heiar fram kvinnelege prestar, som det norske bispemøtet med preses Olav Fykse Tveit i spissen, å rekne som vranglærande kjettarar?