Kultur

«Da hun så Jerusalem ligge dypt inne blant fjellene ... syntes hun at hun forsto at byen lå der som noe hemmelighetsfullt og isolert, fra tidenes morgen bestemt til skueplass for de viktigste hendelser. Hun følte en underlig medlidenhet med denne byen som alltid var knuget av et forferdelig alvor. Den lå og ruget i sorg over noe som aldri kunne gjøres ugjort og aldri kunne glemmes.»

Sitatet er henta frå band nummer to av den svenske ­forfattaren Selma Lagerlöfs store roman ­Jerusalem (1901–1902), og seier mykje om det historiske, skjebne
tunge og mytologiske teppet som ligg tungt over byen for mange – i dag så vel som på Lagerlöfs tid.

Jerusalem er meir enn ein by; også for oss skandinavar som ­aldri har vore der. Og utan tvil for vekkingsrørsla i Skandinavia ved førre hundreårsskifte. For bygde­folket som Lagerlöf skriv om, var det opphav og all framtid som kvilte i byen, og som fekk dei til å reise frå Dalarna i Sverige til Midtausten.

Nøkkel