Jesus går utanom vanlege prosedyrar og utvendige regelverk for å møta og løfta fram det mennesket som treng han. Framom alle meir eller mindre forståelege bod, set Jesus ei kvinne som har vore sjuk og plaga i atten år; ho var krokryggja og bøygd til jorda. Jesus ser henne i synagogen, ropar henne til seg og løyser henne frå sjukdomen. Men straks er synagogeforstandaren på pletten med formaningar om å ikkje renna dørene ned etter læking på sabbaten; det finst kvardagar til slikt.
Jesus kom ikkje for den pene moralens skuld. Han kom ikkje for det politisk korrekte. Han kom for mennesket. Og han kom i kjærleik. Det han gjer når han bryt med sedvane for å møta enkeltmennesket, denne gongen ei sjuk og ufør kvinne, forkynner der og då, og for all framtid, at mennesket er søkt og elska, også det sjuke, nedbøygde, fortvila og forakta mennesket. Jesus ropar gjennom alle tider til oss, med våre prinsipp og hyklerske innstillingar, om at det er somme blant oss som denne kvinna, bøygde, herja, pinte, annleis på mange vis, men at han elskar oss og vil sjå oss frie og rake i ryggen!
Kvinna lovsyng! Forsamlinga gler seg. Motstandarane skjemmest. Vi frydar oss over at Jesus set kritikarane på plass med fyndige ord. Men kanskje spring vi for lett over det Jesu føredøme har å seia for oss og våre haldningar og handlingar.
Vigdis Berland Øystese er førstelelektor ved NLA Høgskolen i Bergen
